Καλοκαιράκι σήμερα και εκεί που τεμπελιάζαμε στην αυλή με τις ανιψούδες μου είπαμε να πάμε μια βολτίτσα στο χωριό και να πάρουμε και τον Τζόνι στην πρώτη επίσημη βόλτα του. Βάλαμε το καλό μας κολάρο μη τυχόν μας δει καμμία σκυλίτσα και κάνουμε κακή εντύπωση και ξεκινήσαμε με βλέμμα γεμάτο απορία!!!
by Johnie...
-Πού με πάνε αυτές τώρα??? Και τί είναι αυτό που μου φορέσανε???
Μμμ... πολύ όμορφα τα κρινάκια της γειτόνισσας!!! Τρώγονται άραγε???
Τι όμορφες που είναι οι λεμονιές!!! Και τι υπέροχο άρωμα!!! Όταν ψηλώσω πολύ θα δοκιμάσω να φάω ένα λεμόνι!!!!
Α χα!!! Από δω χτυπάνε οι καμπάνες που παιδεύουν τ αυτάκια μου!!! Τι ήχος κι αυτός!!!
Πολύ όμορφο σοκάκι είναι τούτο!!! Και η λεμονίτσα στην αυλή, κούκλα σκέτη!!!
Να, και η φάμπρικα του προππάπου!!! Την έχουν κάνει πολιτιστικό κέντρο τώρα, άκουσα την Ρίτσα να λέει....
Μα γιατί δεν μ αφήνουν να τρέξω σ αυτό το σοκάκι??? Αφού την είδα την γάτα που τρύπωσε!!! Γκρρρ...
Κι άλλη εκκλησία!!! Πάλι ντιν νταν!!! Αλλά αυτή η καμπάνα είναι πιο γλυκιά και πιο μελωδική!!! Και η εκκλησία δεν φαίνεται πολύ καινούρια αλλά είναι πιο όμορφη!!! Νομίζω θα μ άρεσε να παίζω στην αυλή της...
Που να πηγαίνει αυτό το σοκάκι???
Ούφ!!! Εγώ κουράστηκα!!! Είμαι μικρούλης!!! Δεν κάνει να περπατάω τόσο!!!
Χα χα :) Την βρήκα την λύση!!! Θα συνεχίσω την βόλτα μου σε αγκαλίτσα!!! Άλλωστε νομίζω ότι τους δίνει πολυ χαρά να με κρατάνε αγκαλιά!!! Να μην τους την στερήσω... χε χε χε
Μμμμ... κι αυτό το σοκάκι είναι πανέμορφο!!!!
Να και μια βρυσούλα!!! δεν τρέχει όμως νεράκι. Ευχαρίστως θα έπινα λίγο τώρα....
Τελικά πολύ μου αρέσουν οι γλαστρούλες στην άκρη του δρόμου!!! Ξέρετε γιατί, ε?
Νωρίς δεν είναι για αυτόν τον κρίνο ν ανθίσει??? Είμαι μικρούλης και δεν ξέρω πολλά αλλά άκουσα να λένε ότι ανθίζουν κοντά το Πάσχα...
Αυτές οι παλιές πόρτες είναι όμορφες!!!
Κοίτα να δεις που βάζουν ψηλά τις γλαστρούλες για να μην τις φτάνω όταν μεγαλώσω κι αλητεύω!!!
Περίεργη γλάστρα αυτή!!! Για στάσου ν ακούσω...σσσ...αααα, σκάφη το λένε και παλιά πλένανε τα ρούχα εκεί!!! Πάντως και για μικρό κηπάκι είναι πολύ όμορφο....
Γουάου!!! Σκάλες!!!! Αλλά σιγά μην κατέβω από την αγκαλιά για να τις ανέβω!!! Τρελός είμαι...
Ενδιαφέρον δέντρο μμμ... Και μεγάλο!!! Μάλλον ποτίζεται από το πηγάδι.
Αααα, έχει κι αμπέλι στο χωριό!!! Μ αρέσει!!! Βολεύει για τρέξιμο και παιχνίδι!!! Αλλά άλλη φορά. Τώρα πάω για ύπνο....
Μού άρεσε που ήρθατε μαζί μου στην βόλτα μας στα σοκάκια του χωριού μας. Εγώ πάω νανάκια τώρα!!! Όταν ξαναπάω βόλτα θα σας πάρω μαζί...
Καλημέρα!!! Όλη μέρα!!! Το ξέρατε ότι τα blogs παίρνουν και βραβεία??? Εγώ όχι!!! Το έμαθα όταν το "Κορδονέτο" αποφάσισε να μου δώσει ένα!!! :) :) :) Tότε έμαθα την όλη διαδικασία!!! Φυσικά μας έδωσε πολύ χαρά που είμαστε ένα από τα blogs που επέλεξε για να δώσει βραβείο!!! Ευχαριστούμε Κορδονέτο!!! :) :) :)
Όπως ενημερώθηκα, το βραβείο έχει δύο όρους. Ο ένας είναι να πω 11 πράγματα για μένα, και ο άλλος να δώσω και γω με την σειρά μου το βραβείο σε 11 blogs. Λοιπόν,...
Για μένα:
1. Με βάφτισαν Ελευθερία αλλά με φωνάζουν Ρίτσα. Έμπνευση της μαμάς που έμεινε. Μόνο ο μπαμπάς μου κι ο αδελφός μου με λένε με το κανονικό μου όνομα.
2. Είμαι γέννημα θρέμμα Κρητικιά και το λέω με πολύ καμάρι !!! Ζω σ ένα υπέροχο χωριό της Κρήτης και πολλές φορές νιώθω ευλογημένη για τον τόπο μου.Και φυσικά είμαι οπαδός της Κρητικής Διατροφής.
3. Μου αρέσουν τα απλά πράγματα. Η απλότητα έχει μια απόλυτη ομορφιά!!!
4. Στο επάγγελμα είμαι αυτό πού λένε καθηγήτρια Αγγλικών ως ΞΓ αλλά ποτέ δεν συμβιβάστηκα με τις λέξεις "δασκάλα" ή "καθηγήτρια".Τα παιδιά μου διδάσκουν περισσότερα απ ότι τους διδάσκω εγώ :p
5. Όταν παίρνω τ αποτελέσματα των εξετάσεων τους και έχουν περάσει, τραγουδώ και χοροπηδώ, μόνη μου στο δωμάτιο μου :) :) :)
6. Δεν είμαι μαμά, αλλά είμαι θεία!!! Έχω τρεις υπέροχες ανιψούδες που απλά τις λατρεύω και είναι ότι πολυτιμότερο έχω!!!
7. Λατρεύω τα ζώα!!! Κι αν σε δω να πειράξεις κάποιο, ούτε και γω ξέρω τι μπορεί να κάνω. Έχω μια σκυλίτσα την Λίζα, την οποία μάζεψα από τα σκουπίδια κι έχει εξελιχθεί σ ένα υπέροχο πλάσμα!!! Κι αυτή με την σειρά της υιοθέτησε δύο γατούλες, την Ντίντι κ τον Μήτσο που πλέον επίσης λατρεύω.
8. Μ' αρέσει να μαι με φίλους και να κάνουμε διάφορα! Τα καφεδάκια και η κουβεντούλα είναι η καλύτερη μου. Ναι, μιλάω πολύ!!!!
9. Τον ελεύθερο χρόνο μου, μ αρέσει να δημιουργώ!!! Τελευταία απόκτησα αδυναμία στο βελονάκι, εξού και το μπλογκ!!! Εκτός απ αυτό, το χειμώνα παίρνω τα βουνά και πεζοπορώ και το καλοκαίρι στην θάλασσα έως καταδύσεις κάνω. :p
10. "Όποιος δεν θέλει κτύπους, στο χαλκιδιό δεν πάει" είναι η αγαπημένη μου παροιμία αλλά μονίμως σ ένα "χαλκιδιό" βρίσκομαι!!!
11. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη. Δεν το καταφέρνω πάντα αλλά το προσπαθώ!!!
Αυτά!!! Και τώρα με την σειρά μου δίνω το βραβείο σε 11 blogs μαζί μ ένα ΜΠΡΑΒΟ για την όμορφη δουλειά τους!!! And the "Discover New Blog Award" gooooeeees toooooo :
Χτες λοιπόν είχα μια συζήτηση με μια μαμά.
Μια μαμά μόνιμα αγχωμένη για τα μαθήματα του γιού της, μόνιμα ανικανοποίητη με
τους βαθμούς του, μόνιμα εκνευρισμένη με το παιδί για τις επιδόσεις του. Είναι
μαθητής πρώτης γυμνασίου, μέτριος στις επιδόσεις και φυσικά έχει στο σπίτι
καθηγητές για τα φιλολογικά, για τα μαθηματικά, για τα αγγλικά του. Ελεύθερη
ώρα; Σχεδόν άγνωστη λέξη… Η μόνη του διασκέδαση κι αυτό που πραγματικά
απολαμβάνει είναι τα μαθήματα καράτε. Όλες οι άλλες ώρες –μαζί και τα
Σαββατοκύριακα- είναι αφιερωμένες στα μαθήματα. Κι όμως… τίποτα δεν φαίνεται να
βοηθάει. Ούτε καν ότι η μαμά, θεωρώντας ότι τον «ξεφορτώνει» λιγάκι από τα διαβάσματά του, κάνει τις αντιγραφές, τις
ασκήσεις του και φτιάχνει την τσάντα του… Κι όσο οι βαθμοί πέφτουν, οι απαιτήσεις
και οι απαγορεύσεις αυξάνονται…
Δυστυχώς δεν είναι η μόνη μαμά που
λειτουργεί μ’ αυτόν τον τρόπο. Κατανοητό από μια μεριά – όλες μας θέλουμε να
δώσουμε το καλύτερο στα παιδιά μας. Θέλουμε να αποκτήσουν δυνατότητες που ίσως
εμείς δεν είχαμε. Αλλά πόσο σωστά κάνουμε τα πράγματα; Μήπως φέρνουμε τα
αντίθετα αποτελέσματα;
Το πιο σημαντικό μειονέκτημα όταν
αναλαμβάνουμε μέρος των υποχρεώσεων των παιδιών μας είναι ότι τους στερούμε την
ικανότητα και τη δυνατότητα να αυτονομηθούν και να γίνουν υπεύθυνα για τις
δικές τους υποχρεώσεις. Αυτό που πρέπει να τους διδάξουμε είναι πώς να
διαχειρίζονται σωστά το χρόνο τους κι όχι πώς να τον γεμίζουν. Ξεχνάμε πως
σωστή διαχείριση χρόνου σημαίνει να μένειελεύθερος
χρόνος για ξεκούραση, χαλάρωση και παιχνίδι- δεν είναι
πολυτέλεια, είναιανάγκηγια ένα παιδί. Το να γεμίζουμε τις
ημέρες τους με έξτρα μαθήματα, εξωσχολικές δραστηριότητες και άγχος να τα
προλάβουν όλα και να είναι άριστοι, είναι ένα λάθος που θυσιάζει την
παιδικότητα, τον αυθορμητισμό και την ανεμελιά τους.
Οι λύσεις είναι απλές. Σωστή οργάνωση του
χρόνου μελέτης θα τα γλυτώσει από
περιττό άγχος και θα τα βοηθήσει να αφομοιώσουν καλύτερα την ύλη τους. Διδάξτε
τα παιδιά πώς να διαβάζουν πιο αποδοτικά –να ξεκινάνε πάντα από τα δύσκολα ή
όχι τόσο αγαπημένα μαθήματα, να κάνουν διαλλείματα ανάμεσα στα μαθήματα, ώστε
να μπορέσει η γνώση να αφομοιωθεί και να προχωράνε στα πιο εύκολα ή αγαπημένα,
αργότερα που θα έχουν κουραστεί. Μια λίστα με τις καθημερινές υποχρεώσεις (που
θα τη συντάσσουν μόνα τους) θα τα βοηθήσει να έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα των
καθημερινών τους υποχρεώσεων. Αποφεύγετε να διαβάζετε μαζί τους γιατί το μόνο
που θα καταφέρετε είναι να μάθει το παιδί ότι δεν θα τα καταφέρνει χωρίς την
παρουσία σας. Δώστε του τη δυνατότητα να είναι το ίδιο υπεύθυνο για όσα έχει να κάνει
στη διάρκεια της ημέρας. Μην αναλαμβάνετε εσείς το πρόγραμμά του, αφήστε το να
διαχειριστείμόνο του τις υποχρεώσεις
του.
Δώστε
του την ευκαιρία να επιλέξει τι θέλει να κάνει. Συζητήστε μαζί του τις διάφορες
εξωσχολικές δραστηριότητες που μπορεί να κάνει, εξηγείστε του τις προοπτικές
της κάθε δραστηριότητας και συμφωνήστε
μαζί του ότι έχει δικαίωμα να επιλέξει μια δραστηριότητα που το ευχαριστεί.
Ποτέ μην ξεχνάτε να επιβραβεύετε τα παιδιά για την προσπάθειά τους (και δεν εννοώ να τα εξαγοράζετε
με δώρα φυσικά!) και τελικά προσπαθήστε να χαρείτε κι εσείς κι αυτά τις
μοναδικές στιγμές της παιδικότητάς τους! Κανένας βαθμός δεν αξίζει να θυσιάσετε
αυτή τη μοναδική σχέση μεταξύ σας….
Σάββατο σήμερα!!! Ημέρα ρεπό!!! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό,ε? Πρέπει να κάνουμε ότι δεν έχουμε κάνει όλες τις υπόλοιπες μέρες στο σπίτι συν το σούπερ μάρκετ!!! Δεν ξέρω για σας αλλά σήμερα δεν είχα διάθεση για τίποτα!!! Έβαλα πλυντήριο και μετά είπα να κάνω καφεδάκι να πιω. Είχε όμως μια λιακάδα έξω που ένιωσα να πνίγομαι μέσα στο σπίτι. Πήρα λοιπόν την σκυλίτσα μου και βγήκαμε βόλτα έξω!!! Ναι, είμαι από κείνες τις τυχερές που μένουν σε χωριό!!! Έβαλα μια φόρμα, τα αθλητικά μου, ετοιμάστηκα και πήρα και την φωτογραφική μου για να μπορέσω να σας πάρω και σας μαζί μου στην βόλτα μου... :) Ευκαιρία να δείτε και το χωριό μου... :)
κατεβαίνοντας απ τη σκάλα...
προχωράμε προς το σταυροδρόμι...
και μετά απο λίγο ανηφορίζουμε προς το βουνό...
η πρώτη ευχάριστη συνάντηση ... αμυγδαλιά...
προχωρώντας απολαμβάνουμε την θέα του χωριού απο ψηλά...
στο βάθος η θάλασσα και η Ντία μας...
να και μια κατσικούλα που γευματίζει....
κι ένα χωράφι γεμάτο παπαρούνες...
και μαργαρίτες....
με άρωμα από φρέσκο φασκόμηλο....
μια χαρά περνάει η Λιζούλα μου :)
να και τα ίρις!!!
κι η μεγάλη μου συμπάθεια. ένα χοχλιδάκι!!!
τα λατρεύω σαν πλασματάκια και ποτέ μα ποτέ δεν τα τρώω!!!
τα ψήνουν ζωντανά και δεν το αντέχω!!! :(
άγρια ορχιδέα - "κόρη" την λέμε εδώ κι όταν ήμασταν παιδιά
της λέγαμε ένα τραγουδάκι:
Δως μου κόρη το βελόνι,
να κεντήσω το σεντόνι... :)
ε, να μην φάμε κι ένα πορτοκαλάκι φρέσκο!!!
Και τώρα καφεδάκι και bloggaki :) Πως ήταν το δικό σας Σάββατο?
Η διαχρονικότητα της ελληνικής γλώσσας είναι αδιαμφισβήτητη και αυταπόδεικτη!
Μεταξύ πολλών παραδειγμάτων ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα:
Μικροί (οι ομήλικοι εξ ημών) είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι.
Δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα παιδικής φαντασίας και κουταμάρας (μετέπειτα πήρε την μορφή: «έλα να τα βγάλουμε»).
«Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν.»
Τι σημαίνουν αυτά; Μα, τι άλλο, ακαταλαβίστικες παιδικές κουταμάρες, θα πει κάποιος.
Όμως δεν είναι έτσι.
Ατυχώς, η Ελληνική, δέχτηκε πλείστες όσες προσβολές από εξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κ.ά., που δεν κατανοούσαν την ελληνική - ούτε καν είχαν την φωνητική ανατομία που θα τους επέτρεπε σωστές εκφωνήσεις φωνηέντων – μιμούνταν τις φράσεις, παραφράζοντάς τις συχνότατα και έτσι διεστραμμένα και παραμορφωμένα, έφθασαν μέχρι των ημερών μας, ώστε πλέον να μη αναγνωρίζονται.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εισήχθησαν στην Ελληνική, όροι, λέξεις και φράσεις, ως μέσα από παραμορφωτικό κάτοπτρο είδωλα, καθιστάμενα αγνώριστα στον απλό κόσμο.
Ας επανέλθουμε στο πιο πάνω.
Η όλη στιχομυθία, προέρχεται από παιδικό παιχνίδι που έπαιζαν οι Αθηναίοι παίδες (και ου μόνον), και ταυτόχρονα γυμνάζονταν στα μετέπειτα αληθινά πολεμικά παιχνίδια.
Πράγμα απολύτως φυσικό, αφού πάντοτε ο Αθηναίος πολίτης ετύγχανε και οπλίτης! (βλέπετε παίζοντας και με τα γράμματα, προκύπτουν συνδεόμενες έννοιες (πολίτης – οπλίτης).
Τι έλεγαν λοιπόν οι αντιπαρατιθέμενες παιδικές ομάδες, που τόσο παραφράσθηκε από τους μεταγενέστερους;
Ιδού η απόδοση:
«Απεμπολών, του κείθεν εμβολών!» (επαλαμβανόμενα με ρυθμό, εναλλάξ από την δήθεν επιτιθέμενη ομάδα.)
Τι σήμαιναν αυτά; Μα...απλά ελληνικά είναι! «Σε απεμπολώ (σε απωθώ, σε σπρώχνω) πέραν (εκείθεν) εμβολών σε (βλ. έμβολο) με το δόρυ μου (με το ακόντιό μου)!
Φίλες μου καλές και φίλοι ίσως, σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα απο τα μεγαλύτερα διλλήματα σε αυτή τη ζωή. Μπορεί και στην άλλη, ποιός ξερει!
Σκύλος ή γάτα; Να πάρω την θέση μου και να πω οτι λατρεύω τις γάτες. Όχι οτι με τα σκυλάκια έχω κάποιο πρόβλημα αλλά οι γάτες είναι η αδυναμία μου.
Ας δούμε λοιπόν μαζί λόγους που θα μας κάνουν να διαλέξουμε το ένα ή το άλλο αξιαγάπητο ζωντανό. Αν και πιστεύω οτι οσα επιχειρήματα και να πούμε υπερασπιζόμενοι το αγαπημένο μας κατοικίδιο η αγάπη μας για το ένα ή το άλλο είναι απλά έμφυτη.
Όπου Γ=γάτα και Σ=σκύλος
Γ: γιατί πρέπει να κερδίσεις και όχι να θεωρείς δεδομένη την υπακοή και την φιλία της. Τον σκύλο τον μαλώνεις με την εφημερίδα και αυτος στην ξαναφέρνει το επόμενο πρωί!
Σ: είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, χαίρετε οταν χαίρεσε ,λυπάτε όταν λυπάσε. Η γάτα χεσμένο σε έχει!
Γ: είναι χαδιάρες, ναζιάρες, τσαχπίνες. Θες να τις αγκαλιάζεις ,να τις ζουλάς και να τις χαιδεύεις συνέχεια. Στον σκύλο απλά ξύνεις την πλάτη!
Σ: είναι πιστός,καλόβολος,υπάκουος και θα είναι διπλα σου μέχρι το τέλος. Η γάτα θα είναι εκεί οσο θα βρίσκει φαί στο μπολάκι της!
Γ: και σε κουβά με σ&@#ά να πέσει στο μισάωρο θα λάμπει από καθαριότητα. Ο σκύλος ΟΧΙ!
Σ: με το σκύλο δε θα σταματήσετε το παιχνίδι μέχρι να βαρεθήτε εσείς. Η γάτα θα σταματήσει μόλις βαρεθεί αυτή. (στο 5λεπτο)!
Σ +Γ: το γουργουρητό της γάτας είναι ιατρικός αποδεδειγμένα μυοχαλαρωτικό και ρίχνει την πίεση. Ο σκύλος μπορεί με τον τρόπο του ή απλά με ένα γάβγισμα να σου σώσει τη ζωή!
Όσο πιο πολλά γράφω τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνομαι οτι (Ο) σκύλος και (Η) γάτα δεν πήραν τυχαία το ¨γένος¨ τους. Επίσης θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες τα υπέρ και τα κατά, αλλά εχω και το φαί στο μάτι οπότε περιμένω να με βοηθήσετε και εσείς λεγοντάς μου τις γνώμες σας. Σκύλος ή γάτα; ΓΑΒ Ή ΝΙΑΟΥ;
Σοκολάτα… Άντρες… Καφές… Κάποια πράγματα τελικά είναι καλύτερα στην πλούσια έκδοση τους, λένε κάποιοι και τολμώ να συμφωνήσω μαζί τους!!! Όλες έχουμε νιώσει την απόλαυση της πλούσιας σοκολάτας στον ουρανίσκο και τι αντιδράσεις προκαλεί, όλες κατά κάποιο τρόπο θα θέλαμε έναν πλούσιο άντρα στο πλάι μας. Όχι απαραίτητα πλούσιο σε λεφτά αλλά πλούσιο σε συναισθήματα σίγουρα!!! Κι όσο αφορά τον καφέ μας? Ε. εκεί νομίζω τα πράγματα είναι λίγο απόλυτα!!! Τον καφέ μας τον θέλουμε μ ένα συγκεκριμένο τρόπο και δεν νομίζω ότι το πολυδιαπραγματευόμαστε!!! Προσωπικά, όποτε παραγγέλνω καφέ, ο σερβιτόρος γράφει έκθεση!!!! Θέλω ένα εσπρέσσο διπλό αλλά… και μετά το αλλά αρχίζει ένα κατεβατό!!! Απ’ ότι έχω παρατηρήσει δεν είμαι η μόνη που το κάνει!!! Και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αν κάνετε τον κόπο και απαντήσετε στην ερώτηση «Εσείς πως το πίνετε το καφεδάκι σας?», σχεδόν καμία απάντηση δεν θα είναι τόσο απλή όπως «μέτριο» « γλυκό» «σκέτο». Οι απαντήσεις μας θα έχουν και την δική μας προσωπική λεπτομέρεια. Σε πολλά συμβιβαζόμαστε, στην γεύση του καφέ μας όχι!!!!
Τι είναι όμως αυτό που έχει κάνει τον καφέ ακαταμάχητο και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας? Σίγουρα δεν περιέχει κάποιο μαγικό φίλτρο όπως κάλλιστα θα μπορούσαμε να το πούμε. Περιέχει καφεΐνη, όπως ήδη όλοι γνωρίζουμε, ένα αλκαλοειδές συστατικό με αναζωογονητική δράση. Αυτό είναι το μαγικό συστατικό που κρύβουν οι κόκκοι του. Μας ήρθε από την Αιθιοπία όπου σύμφωνα με κάποιο μύθο κάποιος βοσκός παρατήρησε ότι τα ζώα του ήταν πιο δραστήρια μετά που έτρωγαν τους κόκκους του καφέ κι άρχισε κι αυτός να τον χρησιμοποιεί. Υπάρχουν πολλές εκδοχές για τ όνομα. Άλλοι λένε ότι είναι αραβικής προέλευσης ( το έπιναν αντί κρασί σε περιόδους νηστείας). ‘Άλλοι λένε ότι έχει τ όνομα της περιοχής Κάφφα στην Αιθιοπία όπου και ξεκίνησε η χρήση του. Πάντως πιστεύω ότι και άλλο όνομα να είχε, η επιτυχία του θα ήταν η ίδια. Από την Αφρική πέρασε στην Υεμένη, από την Υεμένη στην Μέκκα και Μεδίνα. Μετά στην Βενετία και Ευρώπη, μετά μέσω Γάλλων στην Αμερική και αν υπήρχαν εξωγήινοι εντός ταξιδιωτικής εμβέλειας σίγουρα θα είχε ταξιδέψει και εκτός Γης. Αξίζει να σημειωθεί το 1727, ο τότε βασιλιάς της Βραζιλίας έστειλε ειδικό απεσταλμένο στην Γουινέα για να φέρει σπόρους καφέ προς καλλιέργεια και για να το πετύχει αυτό χρειάστηκε να σαγηνεύσει την γυναίκα του Γάλλου κυβερνήτη για να μπορέσει να τους πάρει έτσι ώστε σήμερα η Βραζιλία να είναι πρώτη σε παραγωγή καφέ. (Μεταξύ μας δεν νομίζω βέβαια να κοπίασε και πολύ ο απεσταλμένος… ειδικά αν ήταν αυτό που λένε Λατίνος μάλλον η κυρία τον σαγήνευσε, χε χε χε)
Απ όπου κι αν ήρθε, όπως κι αν τον λένε, σε ότι γεύση κι αν τον πίνουμε έχει καταφέρει να γίνει μια από τις πιο αγαπημένες συνήθειες μας αν όχι η πιο αγαπημένη!!! Όταν είμαστε μόνοι είναι συντροφιά, όταν δουλεύουμε είναι δύναμη, όταν ξυπνάμε είναι ενέργεια, συνδετικός κρίκος με τους φίλους μας, ευχάριστη έξοδος απ την καθημερινότητα μας. Μην αναφερθώ στα «κουπάκια» και στο διάβασμα του καφέ για να προβλέψουμε το μέλλον!!! Μεγάλη πόρτα θα διαβείς….
Για να ρίξουμε όμως μια ματιά στις ευεγερτικές ιδιότητες του καφέ:
1. Βοηθά στη πρόληψη της κίρρωσης του ήπατος. Σύμφωνα με μελέτες οι χρήστες αλκοολούχων ποτών που πίνουν τακτικά καφέ, μειώνουν το κίνδυνο σε μικρότερο βαθμό για την ανάπτυξη κίρρωσης του ήπατος.
2. Η καφεΐνη μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του δέρματος. Επίσης η λοσιόν σώματος που περιέχει εκχύλισμα από πράσινο τσάι και καφεΐνη μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης κακοηθειών.
3. 1 με 2 φλιτζάνια καφέ την ημέρα αυξάνουν τη διάθεση και συνεπώς, τη γενική υγεία. Η ιδιότητα αυτή οφείλεται στην ντοπαμίνη - μια ουσία η οποία, σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι υπεύθυνη για τον εθισμό μας στη χρήση του καφέ.
4. Το αποτέλεσμα μια νέας μελέτης, επιβεβαίωσε ότι ο καφές καταργεί τον πόνο των μυών μετά από βαριά και παρατεταμένη άσκηση και να ενεργεί σε τέτοιες καταστάσεις πιο αποτελεσματικά και από την ασπιρίνη.
5. Καταρρίπτεται ο μύθος είναι ότι ο καφές βλάπτει την καρδιά. Σύμφωνα με νέα έρευνα, 4 με 5 φλιτζάνια την ημέρα κάνουν τον οργανισμό λιγότερο ευάλωτο σε διάφορες καρδιαγγειακές παθήσεις.
6. Οι λάτρεις του καφέ, δεν πρέπει να ανησυχούν για τη μνήμη τους και ειδικά οι ηλικιωμένοι. Όσοι άνθρωποι άνω των 60 χρόνων καταναλώνουν καφέ, υποφέρουν λιγότερο από απώλεια της μνήμης και υποβάθμιση νοητικών λειτουργιών.
7. Ο καφές βελτιώνει τη βραχυπρόθεσμη μνήμη. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό πιθανόν να οφείλεται στη δημιουργία κινήτρων ότι ο καφές έχει ιδιότητες που βοηθούν τον εγκέφαλο.
8. Ο καφές δεν προκαλεί υπέρταση. Όσοι δεν καταναλώνουν καφέ τακτικά, υπάρχει πιθανότητα να αυξήσουν την αρτηριακή τους πίεση.
9. Ο καφές μπορεί να βοηθήσει ακόμα και τα παιδιά σε ορισμένες περιπτώσεις. Από το 1999, έχει εγκριθεί επίσημα η χρήση καφεΐνης σε ενέσεις που διεγείρουν την αναπνοή σε βρέφη με προβλήματα άσθματος.
10. Καταναλώνοντας καφέ μπορεί κάποιος να μειώσει τις επισκέψεις του στον Οδοντίατρο. Η προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι η κατανάλωσή του, χωρίς ζάχαρη και γάλα. Οι μικροσκοπικοί κόκκοι του καφέ έχουν τη δυνατότητα να καταστρέψουν τα βακτήρια, τα οποία είναι υπεύθυνα για το σχηματισμό της τερηδόνας.
Φυσικά μαντεύω ότι όλα αυτά ισχύουν όταν η κατανάλωση του καφέ είναι σε λογικά πλαίσια...
Πάμπολλες οι γεύσεις του, τα αρώματα του, οι κουβέντες του!!! Πως να μην ειπωθούν τα παρακάτω...
Και την ογδόη μέρα ο Θεός έκανε τον καφέ!!!
Το καλύτερο σύστημα επικοινωνίας είναι το διάλειμμα για καφέ!!!
Υπάρχει ζωή πριν τον καφέ??? -¨Όχι!!! Υπάρχει ζωή μετά τον καφέ!!!
Μη μου μιλάτε αν δεν πιω καφέ!!! –Μη μου πείτε ότι δεν έχετε πει κάτι τέτοιο ή το «Δεν εχω πιει καφέ ακόμα!!!»
Ο καφές με φίλους είναι ευτυχία με γεύση!!!
Μπορώ να μετρήσω τις στιγμές μου με κούπες καφέ!!!
Πίσω από κάθε επιτυχημένο άνθρωπο, κρύβεται ένα φλιτζάνι καφές!!! χε χε χε… σκεφτείτε το…
και… Χωρίς καφέ, ποιος μπορεί να καταλάβει την αλήθεια?
Και μάλλον καφεδάκι πίνει κι ο Περίδης όταν τραγουδά:
by Antigoni... Μουντό,
χειμωνιάτικο απόγευμα με παρέα μια ζεστή κούπα καφέ κι ένα αναμμένο τσιγάρο…
Κοιτάω αφηρημένα τα δαχτυλίδια του καπνού να αιωρούνται για λίγο στο οπτικό μου
πεδίο και μετά να εξαφανίζονται, σαν να μην υπήρξαν ποτέ… Το μυαλό μου κάνει
παράλογους συνειρμούς, όπως συνήθως άλλωστε. Αναρωτιέμαι πόσο μοιάζουν αυτά τα
δαχτυλίδια καπνού με τη ζωή…
Ερχόμαστε,
φεύγουμε και σε λίγο καιρό είναι σαν να μην υπήρξαμε κι εμείς ποτέ, σαν να μην
βρεθήκαμε ποτέ εδώ… Και στο ενδιάμεσο, τι; Τι κάνουμε; Ζούμε; Κι αυτό τι
σημαίνει; Ότι παλεύουμε; Πονάμε; Είμαστε ευτυχισμένοι; Κάνουμε ό,τι
ονειρευτήκαμε; Προλαβαίνουμε άραγε; Αγαπιόμαστε; Αγαπάμε; Μισήσαμε; Μας
μίσησαν; Περάσαμε αδιάφοροι; Πληγωθήκαμε; Πληγώσαμε; Ποια είναι η διαφορά; Αφού
σε πολύ λίγο δεν θα έχει καμία σημασία… Θα έχουμε εξαφανιστεί. Σαν τον καπνό
απ’ το τσιγάρο… Και τότε; Τι μένει; Γιατί όλο αυτό;
Ξέρω,
ακούγομαι απαισιόδοξη. Κι όμως… Θεωρώ τον εαυτό μου αισιόδοξο άτομο. Μόνο που
κάποιες φορές, όπως τώρα, νιώθω κουρασμένη… Τόσο πολύ κουρασμένη… Το παρελθόν
και το παρόν μου λες κι είναι μια τεράστια πέτρα που προσπαθεί να με συνθλίψει.
Θα μου πεις, το παρελθόν πάει, πέρασε. Το παρόν είναι τόσο εφήμερο, που κι αυτό
θα περάσει πριν το καταλάβεις. Κοίτα το μέλλον! Το μέλλον; Αυτό κι αν φαίνεται
τρομακτικό. Το φοβάμαι το μέλλον. Δεν έχει ελπίδες. Δεν έχει όνειρα. Δεν έχει
προοπτική. Τι θα μπορούσε να αλλάξει άλλωστε; Η καθημερινότητά μου, η αίσθηση
του ότι τίποτα δεν προχωράει, η εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που κάθε μέρα
χάνεται όλο και περισσότερο, τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται και κάθε μέρα
φαίνονται όλο και πιο μακρινά; Τι μπορεί να αλλάξει;
Ο καφές
κρυώνει, το τσιγάρο έχει σχεδόν καεί και τα μάτια δύσκολα συγκρατούν τα δάκρυα,
που μπορεί να είναι και λυτρωτικά… Και ξαφνικά, όταν όλα μοιάζουν τόσο μάταια,
τόσο ζοφερά, βλέπω δυο παιδικά ματάκια να με παρατηρούν… Νιώθω δυο μικροσκοπικά
χεράκια να μ’ αγκαλιάζουν… Στ’ αυτιά μου αντηχούν τρεις μόνο λεξούλες: “Σ’
αγαπώ μανούλα”… Οι πιο όμορφες λέξεις του κόσμου…
Και μεμιάς ο
κόσμος μου γεμίζει και πάλι φως, γεμίζει αρώματα και μουσικές… Νιώθω σαν ένας
νέος Άτλαντας – έτοιμη να σηκώσω στους ώμους μου το βάρος όλου του κόσμου… Ναι,
υπάρχει σκοπός. Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει μέλλον. Υπάρχει δύναμη. Όλα κλεισμένα
μέσα σ’ αυτά τα ματάκια, μέσα σ’ αυτές τις τρεις λεξούλες…
Δεν με
νοιάζει που ο καφές μου κρύωσε… Δεν με νοιάζει που τελείωσε το τελευταίο μου
τσιγάρο… Δεν νιώθω πια μόνη. Έχω κάποιον να πολεμήσω γι’ αυτόν, να πολεμήσω μ’
αυτόν, να με βοηθήσει να αλλάξω τον κόσμο μου. Τα χρειάζομαι αυτά τα μάτια,
αυτά τα μικρά χέρια, τις χρειάζομαι αυτές τις τρεις μικρές λεξούλες… Τα
χρειάζομαι για να νικήσω εμένα…
Άλλωστε κι ο
Δον Κιχώτης κουράστηκε να πολεμάει μόνος του…
